دلم از این قفس خونه از این دلتنگی داغونه
/چقدر دلگیر بی چشمات در و دیوار این خونه/مثل چراغ این خونه تا وقتی نیستی خاموشم/تا وقتی نیستی بار عشق چقدر سنگینه رو دوشم
ببخش اگه نشد حتی یه بار بگم دوستت دارم/خودت حتی خودم خستم از این سکوت
مرگبارم/از این خواب پریشونو از این فکرای آلوده/از این احساس تردیدی که
وقتی هستی نابوده
به من فرصت بده خوبم به من که بی تو میمیرم/ از این فاصله ها از این جدایی خیلی دلگیرم/ببخش این سادگیهامو اگه از تو جدا بودم/تو عاشق بودی اما من گرفتار خودم بودم
یه جوری دلم تنگ میشه برات محال بتونی تصور کنی/ گمونم نمیتونی حتی خودتف جای خالیتو تو دلم پر کنی
خوشتر از قالی کرمان غزلی ساخته ام، نخ به نخ زیر قدم های تو انداخته ام، من همان قالی پاخورده ی خاک آلودم، که دلم را به تمنای دلت باخته ام
دلم گرفته از زمونه دلخورم/ بزار واست گلایه هامو بشمرم/ به کی بگم که کوزه کوزه تشنه ام/ به کی بگم هزار روزه تشنه ام
نیومد روی زبونم که بگم بی تو چی هستم / که بگم دیوونتم من زندگیمو به تو بستم/تو رو دیدم مثل آینه توی تنهایی شکستی/ من کلامی نمیگفتم که برام زندگی هستی
شاید اونجوری که باید قدر تو من ندونستم/ حرفهای بود توی قلبم من نگفتم نتونستم/ من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه/ نقش اون چشمای معصوم لحظه لحظه روبروم
نمیگم با تو واسم گریه دیگه گریه نبود/ با تو این زمزمه ها یه های های دیگه داشت/میدونم پیش تو آروم میشدم حتی اگه/ قهر و نازت واسه من درد و بلای دیگه داشت
اگه داشتم تو رو اون قصه نویس واسه من یه قصه های دیگه داشت/ میدونم زندگی اینجوری نبود میدونم مرد عاشق یه شبای دیگه داشت/اگه داشتم تورو اون میخونه که جای منه/ شبا اونجا جای من یه بی نوای دیگه داشت
گاهی که دلتنگ می شدم